Eindelijk: 8 mei debat netneutraliteit in de Eerste Kamer

Van je familie moet je het hebben

Jouw advies: een website voor de beweging
DOSSIER / Doe-het-zelf

Kies bewust wat je online zet. Verstandig advies, maar veel kinderen hebben deze keuze niet. Enthousiaste ouders zetten namelijk bijna alles online: van het eerste plasje tot ziekenhuisverslag. Hoe ver gaan ouders, waarom doen ze dat, en waar liggen de grenzen? Bits of Freedom onderzoekt ‘family blogging’.

Niets te verbergen 

Social media maken het supermakkelijk voor ouders om verhalen, foto’s; en filmpjes van hun kinderen te delen. Soms levert dat mooie beelden op, zoals de film die Frans Hofmeester maakte van zijn dochter Lotte.

Het Museum voor Communicatie wijdt zelfs een tentoonstelling, W.E. Blog, aan bloggende gezinnen. In het voor de tentoonstelling gemaakte filmpje vertellen ouders dat ze via blogs foto’s met familie in het buitenland delen en een stukje familiegeschiedenis bewaren voor later. “Ik heb niets te verbergen”, meldt een bloggende moeder, maar haar dochter is toch niet blij wanneer haar moeder de wereld op de hoogte brengt van haar dochters eerste ongesteldheid.

Vrijheid van meningsuiting?

Family bloggers delen heel persoonlijke informatie met een groot publiek. Dat kan leiden tot inbreuk op de privacy van familieleden, vaak kinderen, over wie wordt geschreven. Privacy is een grondrecht: op grond van artikel 8 EVRM heeft iedereen recht op respect voor zijn privé leven. Maar anderzijds: ook bloggende ouders hebben recht op vrijheid van meningsuiting. Welk recht weegt nu zwaarder bij family blogging? De Rechtbank Arnhem oordeelt op 31 januari 2011 in kort geding dat een vader een blog over zijn kind niet hoefde te verwijderen, ondanks dat de moeder van het kind daar om gevraagd had. Het blog bevatte geen herkenbare foto’s van het kind en bijna geen informatie, afgezien van een naam. Het is waarschijnlijk dat een afweging tussen deze twee rechten anders uitvalt wanneer er meer over het kind zou worden onthuld.

To blog or not to blog

NRC Next berichtte ook al eerder over bloggende en Facebookende trotse ouders. De schrijvers van het artikel wijzen er op dat informatie die wordt gepubliceerd, ook kan worden ingezien en gebruikt door derden. Dat kan nadelige gevolgen hebben voor de betrokken kinderen: in het filmpje van W.E. Blog blogt een moeder uitgebreid over haar zoon die met de politie in aanraking is geweest. Het is de vraag of die publicatie erg handig is wanneer hij bijvoorbeeld gaat solliciteren in de toekomst.

Kortom, ouders hebben de behoefte om te bloggen over hun gezin, maar de vraag is of ze zich voldoende bewust zijn van de risico’s. Ouders creëren een digital footprint van hun kind die op lange termijn nadelige gevolgen kan hebben. Heb jij tips voor bloggende ouders of een mening over dit fenomeen? Deel die dan in de comments!

  1. Carolien

    Vrijheid van meningsuiting heeft niets te maken met online zetten dat je kind een vriendje heeft, ruzie of wat ook. Dat zijn namelijk feiten, geen meningen. Zolang kinderen nog niet oud genoeg zijn om toestemming te geven om iets over hun leven online te zetten, doe je dat niet. Kinderen hebben net als ieder ander recht op privacy en bescherming van hun levenssfeer. Als ouder heb je die te respecteren. Er wordt te weinig stilgestaan bij het doel om dingen te delen op internet. Mijn indruk is dat het toch vooral is om zelf (meer) lezers te krijgen, en is dit zeker niet in het belang van het kind.

  2. Bart

    Ouders die (uitgebreid) bloggen over hun kinderen. Geen handige actie lijkt me. Daarmee geef je je kinderen toch onherroepelijk een onuitwisbare publieke stempel mee waarvan je de gevolgen voor hun volwassen leven onmogelijk kunt overzien. Een kind heeft ook recht op privacy en hoeft geen speelbal te zijn van de pronkbehoeften van ouders.

  3. Sabine

    Bloggen om dingen te delen met familie die niet naast de deur woont moet kunnen – maar hoe doe je dat veilig? Nou gewoon door je blog niet publiek te maken. Nodig alleen diegenen uit die je kent en vertrouwt. En vertel geen privé dingen over je kind: Als je zoon van 8 nog in bed plast is dat niet iets waar hij trots op is, en hij zal doodongelukkig zijn als jij daar over blogt, al is het een privé blog.
    Verder zou ik er niet al te veel details op zetten, zoals een adres, tijdstippen van zwemmen of sporten of wat dan ook. Je moet het kwaadwillenden niet te makkelijk maken. Vraag je af wie geinteresseerd is in een blog over je kind: familie, vrienden, maar waarom zijn vreemden geinteresseerd? Vind je het ook leuk als een of andere onbekende man op straat heel geinteresseerd naar je kind aan het kijken is?
    Maar goed, ik denk niet dat ouders die bloggen over hun kind en een openbaar blog hebben zich bezig houden met privacy. Ik denk niet dat ze hier kijken. Hoe bereik je die ouders en hoe wijs je ze op de gevaren? (Dus de veiligheid van het kind en het beschadigen van het vertrouwen van je kind etc).

  4. Thomas

    Ik blog al jaren over mijn kinderen. En altijd heb ik bij een artikeltje overwogen of het wel online kon. Als ik twijfelde, overlegde ik met mijn vrouw of andere familieleden (die de blog overigens zeer op prijs stellen). Sinds de kinderen naar school gaan, staat de blog achter een login en hou ik een lijst bij van mensen die er toegang toe hebben. Maar nog steeds vraag ik me bij ieder artikel even af of het wel online kan. Dingen die bijvoorbeeld voor de kinderen niet leuk zijn (ouderlijke frustraties, boefjesgedrag of bijvoorbeeld dingen over hun liefdesleven) schrijf ik niet. Tegenwoordig betrek ik ze er zelf in en overleggen we of er dingen online mogen komen en of ze misschien zelf iets willen schrijven.
    Door ze erbij te betrekken hoop ik dat ze ook gaan inzien dat ze later even nadenken voor ze alles op Facebook (of wat dan ook) plempen.
    Wat andere ouders betreft. Als ik ouders die ik ken dingen zie posten over hun kinderen (die ik dan ook ken) komt het wel eens ter sprake (op een “ik zag op twitter dat je dochter griep had” manier).

  5. Anous

    Naar mijn mening zou de stem van de kinderen waarover gepubliceerd wordt de doorslag moeten geven bij het bepalen of dit is toegestaan. De leeftijd van het kind is hierin niet heel belangrijk. Wat belangrijk is is dat het kind kan beargumenteren waarom hij/zij dit niet wil.

    Natuurlijk is het zo dat zeer jonge kinderen niet altijd direct hun mening kunnen geven. Later kunnen ze dit dan wel. Het lijkt me dan dat ze op elk moment nog moeten kunnen ingrijpen en de ouders vragen dit alsnog offline te halen.

    Ook in columns en in boeken is er tegen de zin van kinderen gepubliceerd over hun privéleven. Ik kan me herinneren dat, de helaas veel te vroeg overleden, Martin Bril in een uitzending van De Wereld Draait Door terecht werd gewezen door zijn minderjarige dochters en schoorvoetend beloofde zich voortaan in te houden.

    De politieke stroming van het libetarisme neemt volgens mij de jeugd het meest serieus en beschouwt ook kinderen als individu met zoveel mogelijk rechten.

    • tinfoil

      …Het lijkt me dan dat ze op elk moment nog moeten kunnen ingrijpen en de ouders vragen dit alsnog offline te halen.

      Internet vergeet niet. In de Google cache of wayback machine staat deze info dan vaak alsnog opgeslagen. Of iemand heeft deze gegevens gekopieerd.

      Je moet er rekening mee houden dat wat eenmaal op internet staat een eigen leven kan gaan leiden, waar je geen controle meer over hebt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Help mee en steun ons

Door mijn bijdrage ondersteun ik Bits of Freedom, dat kan maandelijks of eenmalig.