Youtubegebruiker mrtortilla3895 hield in de comments van een video duizend dagen lang een dagboek bij. Dit - het dagboek en de reacties erop - laat een mooie kant van het internet - en de mens - zien. Evelyn schreef hier onderstaand stuk over, dat eerder verscheen als voorwoord in onze tweewekelijkse nieuwsbrief.

Meld je aan voor onze nieuwsbrief

Dit artikel verscheen eerder als voorwoord van onze tweewekelijkse nieuwsbrief. Voortaan deze nieuwsbrief meteen in je inbox ontvangen? Schrijf je in via:

Een empathische uitwisseling tussen wildvreemden

Laat die leeftijdsgrenzen voor sociale media maar komen, denk ik soms. Wanneer jongeren, hun ouders en hun leraren klagen over gevoelens van machteloosheid. Wanneer we voor de zoveelste keer geconfronteerd worden met het morele failliet van Big Tech. Waarom zetten we ons in voor het behoud van toegang tot Big Tech voor kinderen? Is dat niet zoiets als vechten tegen een leeftijdsgrens voor het kopen van tabak of alcohol?

Deze week leerde ik over mrtortilla3895, een YouTube-gebruiker die tussen 2020 en 2023* duizend dagen lang een dagboek heeft bijgehouden in de comments van een video.

Dat ging niet onopgemerkt. Op dag 128 postte de Reddit gebruiker MrTTGreren al in de subreddit /MadeMeSmile: "There's a guy on YouTube commenting updates about his life (no matter how mundane) every day on a version of 'Clair de Lune' to help him cope with the loss of a loved one who always played him that song - he's up to Day 128 and everyone's been giving him support, it's great!". Na ongeveer 500 dagen verscheen er een YouTube explainer: "Someone's using YouTube Comments as a Diary? - Who is Mr Tortilla?". En toen, 7 maanden geleden, een nieuwe YouTube video van iemand anders: "This Song Has Been His Diary for 1000 DAYS". Daarin legt de maker uit hoe hij de comments van mrtortilla3895 uit YouTube en in een spreadsheet heeft gekregen (met een linkje naar de spreadsheet). Maar hij vertelt ook wie (hij denkt dat) mrtortilla3895 is en wat zijn verhaal is. Ik zal niets verklappen.

Dit - het dagboek en de reacties erop - maakt me ongelooflijk blij. Het gebruiken van YouTube voor iets waar het niet voor bedoeld is: de empathische uitwisseling tussen wildvreemden; de inspiratie voor nieuw creatief werk. Het laat een mooie kant van het internet - en de mens - zien. Ook voelt het als een vreugdevolle vorm van systeemkritiek, een toe-eigening van een exploitatief systeem dat de autonomie van gebruikers volledig wil verdrukken.

Nu ga ik niet zeggen dat we de problemen en risico's van sociale media voor lief moeten nemen omdat ze ook dit soort dingen voortbrengen. Juist niet. Maar het zet wel aan het denken. Over wat we willen bouwen en behouden, in plaats van wie we willen begrenzen. Zouden alle mensen, inclusief jongeren, daar niet veel meer bij gebaat zijn?

*in de nieuwsbrief stond hier 2021 tot 2025, dit was incorrect en is in het blog gerectificeerd.